____________________________________________________________________________________________________________________
............................................................... *ειδήσεις * νέα * ρεπορτάζ *έρευνα σύγχρονων κοινωνικοπολιτικών ζητημάτων *
___________________________________________________________________________________________________________________

Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας

Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΘΛΟΔΙΑΚΟΠΩΝ … στη Βλαχέρνα Αρκαδίας

Θέμα: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ...ΑΘΛΟΔΙΑΚΟΠΩΝ...


ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ 5Χ5

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ 5Χ5

ΔΕΥΤΕΡΑ 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ 5Χ5

ΤΡΙΤΗ 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ 5Χ5 ΚΑΙ ΜΠΑΣΚΕΤ 3Χ3

ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ 5Χ5 ΚΑΙ ΜΠΑΣΚΕΤ 3Χ3



ΠΕΜΠΤΗ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΙΝΑΛΟΥ 17:00 μ.μ.

ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ (ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ)


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΤΑΒΛΙ 10:30 π.μ.

ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ (ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ)


Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΧΕΙ ΚΑΝΟΝΙΣΕΙ ΑΓΩΝΕΣ 5Χ5 ΜΕ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΛΙΜΝΗ(ΑΓΑΛΙ), ΚΑΜΕΝΙΤΣΑ ΚΑΙ ΝΥΜΦΑΣΙΑ(ΓΡΑΝΙΤΣΑ). ΟΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΑΥΤΩΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΞΥ 7 ΚΑΙ 11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ.

ΤΟΥΡΝΟΥΑ 5Χ5 ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΜΕΧΡΙ 14 ΕΤΩΝ.

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ : 693-6686336 ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΑΒΟΥΡΙΝΟΣ.

Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010

ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ: Αιτία πολέμου τυχόν πώληση μονάδων της ΔΕΗ

Την αντίθεση της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ  σε ενδεχόμενη πώληση μονάδων της Επιχείρησης εξέφρασε ο γενικός της γραμματέας Κώστας Κατσαρός, υπογραμμίζοντας πως κάθε πιθανή προσπάθεια εφαρμογής σεναρίων τέτοιου τύπου θα αποτελέσει αιτία πολέμου.
Σύμφωνα με τον κ. Κατσαρό, πληθώρα δημοσιευμάτων τις τελευταίες ημέρες ασχολείται με το θέμα της πώλησης του 40% των λιγνιτικών και του 40% των Υδροηλεκτρικών Μονάδων της ΔΕΗ σε ιδιώτες, γεγονός που έχει δημιουργήσει ιδιαίτερη αναστάτωση και ανησυχία στους εργαζόμενους της Επιχείρησης.
Όπως επεσήμανε, το ζήτημα της απελευθέρωσης ενέργειας, σε επίπεδο Μονάδων Παραγωγής είναι ξεκάθαρο και συναρτάται με τη γενικότερη ωρίμανση της Αγοράς και τη σοβαρότητα των επενδυτών.
Σε καμιά περίπτωση η ΔΕΗ δεν εμπόδισε, αλλά αντίθετα επεδίωξε τον ανταγωνισμό με ίσους όρους. Οι ιδιώτες είναι αυτοί που δεν επένδυσαν σε ικανοποιητικό βαθμό.
Παρ’ όλα αυτά, ήδη με τις Θερμικές Μονάδες, που έχουν κατασκευαστεί από ιδιώτες, με τα Μικρά Υδροηλεκτρικά, τις ΑΠΕ κοντεύουμε στο 20% της Ενεργειακής πίτας και με τους υπάρχοντες ρυθμούς σύντομα θα φτάσουμε στο όριο της Απελευθέρωσης της Αγοράς Ενέργειας κατά την ΕΕ, πρόσθεσε ο κ. Κατσαρός.
Ζήτησε δε από την κυβέρνηση «να ξεκαθαρίσει πλήρως το τοπίο και όχι απλά και μόνο μια διαβεβαίωση ότι δεν τίθεται ζήτημα πώλησης Μονάδων της ΔΕΗ».
«Οφείλει, λοιπόν, η Κυβέρνηση να σταματήσει κάθε είδους διαρροές από κυβερνητικές πηγές και μη (όπως αναφέρεται σε όλο τον Τύπο) που εκμεταλλευόμενες την οικονομική κρίση αναμειγνύουν και εξομοιώνουν τα στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την Τρόικα και θέτουν ζητήματα εκεί που δεν υπάρχουν με σκοπό την πώληση ενός ποσοστού της παραγόμενης φθηνής ενέργειας της ΔΕΗ, μέσω διεθνών διαγωνισμών, σε ιδιώτες. Τέτοια "επιχορήγηση" αεριτζήδων ιδιωτών δεν πρόκειται να επιτρέψουμε», κατέληξε ο γ.γ. της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ.

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010
Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ 

Κυριακή 11 Ιουλίου 2010

Εκδήλωση στο Λεβίδι προς τιμή του Τζων Αντον Καθηγητή Φιλοσοφίας και Διευθυντή του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νοτίου Φλώριδας

Το Σάββατο 10/7/2010 και ώρα 18:00, στο Λεβίδι, ο Δήμος Λεβιδίου, το Μουσείου-Αρχείου Αλέξανδρου Παπαναστασίου και το Αρκαδικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας, οργανώνουν εκδήλωση με Θέμα: «Ελληνικότητα και Πολιτική», με την συμμετοχή του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τη Δημοκρατία και τον Κοινοβουλευτισμό, την αιγίδα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αρκαδίας και την ευγενική χορηγία του Εκδοτικού Οίκου «Μίλητος».


Η εκδήλωση γίνεται προς τιμή του John P. Anton, Τακτικού Καθηγητή Φιλοσοφίας και Διευθυντή του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νοτίου Φλώριδας. Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ανακηρυγμένος από τέσσερα Ελληνικά Πανεπιστήμια, Επίτιμος Διδάκτορας, επίτιμος Δημότης Σάμου και Λευκάδας, ο Anton είναι ένας διεθνούς φήμης και αναγνώρισης Καθηγητής της Συγκριτικής Φιλοσοφίας. Μαθητής των Hebert Schneider, και John H. Randall, αλλά και του Ευάγγελου Παπανούτσου, όχι μόνο δεν ξέχασε την καταγωγή του, αλλά αφιέρωσε το βίο του στην διαφύλαξη του Ελληνικού Ήθους και την αδιάκοπη μελέτη και κατανόηση της Ελληνικής Σκέψης. Εργάστηκε σκληρά με τη φιλοσοφική του σκαπάνη, ώστε να βρει τα θεμέλια του Πλατωνικού κόσμου των ιδεών στην Αριστοτελική «νόηση νοήσεως». Για τον Anton, η αποτυχία των σύγχρονων πολιτικών συστημάτων οφείλεται στην αποτυχία των φιλοσοφικών θεμελιωτών τους, να θέσουν και να απαντήσουν ορθά το ερώτημα για την φύση του Ανθρώπου. Θεωρεί αξεπέραστο τον Αριστοτελικό ορισμό του «έλλογου πολιτικού όντος», και πιστεύει ότι τα σύγχρονα προβλήματα που σώρευσε η άλογη απόσπαση του ανθρώπου από τη φύση και η υποταγή του σε πάθη, μπορούν να θεραπευτούν μόνο με την Επιστροφή των Ελλήνων.
Η εκδήλωση συνιστά επίκαιρη συμβολή στο δημόσιο διάλογο για την κρίση της πολιτικής, άλλα και της ταυτότητάς μας. Κεντρικός ομιλητής, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης, πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, ιδρυτικό μέλος και πρώτος Γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης, ο οποίος έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής σε πολλά ξένα πανεπιστήμια, όπως στο Παρίσι, στο Μονπελλιέ, στη Λουβαίν, στις Βρυξέλλες, στο Κεμπέκ, στο Τόκιο, στη Ρώμη, στη Φλωρεντία, στη Βαρκελώνη, στη Μαδρίτη, στο Πεκίνο. Δική του είναι η εισήγηση της έννοιας του «πολιτειακού πατριωτισμού», την οποία θεμελιώνει στο Ελληνικοί κοσμοσυστημικό παράδειγμα, και η οποία συνεκτιμά αφενός το έθνος υπό το πρίσμα της ταυτοτικής του ιδιοσυστασίας και αφετέρου, τις εμπραγματώσεις της κοινωνίας στο πεδίο της κοινωνικό-οικονομικής και πολιτικής ελευθερίας.
Στο Έργο και την προσφορά του John P. Anton, θα αναφερθούν οι: Ευάγγελος Χρυσός, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής του Ιδρύματος της Βουλής, Λίνος Μπενάκης, ιστορικός, συνεργάτης του Κέντρου Ερεύνης Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών και Δημήτρης Ανδριόπουλος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Διευθυντής του διεθνούς φιλοσοφικού περιοδικού Philosophical Inquiry.
Με την ευκαιρία της εκδήλωσης και με πρωτοβουλία του Πρύτανη Θεόδωρου Παπαθεοδώρου, το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου θα απονείμει Τιμητικό Δίπλωμα στον καθηγητή John P. Anton.
Επίκαιρη αναφορά θα γίνει και σε τρία νέα βιβλία του τιμώμενου καθηγητή από τον εκδοτικό οίκο «Μίλητος»:
o Αρκαδικά – Ομιλίες και Μελέτες (δίγλωσση (ελληνικά και αγγλικά) έκδοση, που περιλαμβάνει ένα δοκίμιο, μια μετάφραση διηγήματος, μια σειρά ομιλιών και μια προσωπική μαρτυρία-αφήγηση).
o Ιερός Πανικός (Αυτοβιογραφία της Εύας Σικελιανού-Πάλμερ, δεύτερη έκδοση σε μετάφραση, επιμέλεια και νέα στοιχεία στον εκτενή σχολιασμό και την εισαγωγή του John P. Anton ).
o Έρως Πολιτικός- η Eπιστροφή των Ελλήνων (σειρά διαλέξεων και άρθρων πολιτικής φιλοσοφίας, με αναφορά στην ελληνικότητα και τις οικουμενικές αξίες του Ελληνισμού).
Μετά το πέρας της Εκδήλωσης ο Νομάρχης Αρκαδίας κ. Δημήτρης Κωνσταντόπουλος, θα παραθέσει δεξίωση στον προαύλιο χώρο του Αρκαδικού Μουσείου Τέχνης και Ιστορίας.

ΔΕΊΤΕ ΑΡΘΡΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ : http://lycaonblog.blogspot.com/


Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010

Εργατικό Κέντρο Αρκαδίας. 80 Χρόνια Αγώνες (1928-2008)

           Η Αρκαδία των εργατών




ΤΗΣ ΖΙΖΗΣ ΣΑΛΙΜΠΑ*
ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΙΩΑΝ. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ,
Εργατικό Κέντρο Αρκαδίας. 80 Χρόνια Αγώνες (1928-2008),
έκδοση Εργατικού Κέντρου Αρκαδίας, σελ. 500

Οι μελέτες για την ιστορία του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος συνεισφέρουν στη συγκρότηση και ερμηνεία των κοινωνικών και οικονομικών μηχανισμών του τόπου μας, με επίκεντρο τον κόσμο της εργασίας. Η έκδοση αυτή καταγράφει την ίδρυση και την εξέλιξη του Εργατικού Κέντρου Αρκαδίας, από το 1928 έως και το 2008, ενός θεσμού που είναι συνυφασμένος με την ιστορία και την εξέλιξη του συνδικαλιστικού κινήματος της περιοχής, τους αγώνες των εργαζoμένων για τη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας, καλύτερων αμοιβών, καλύτερων συνθηκών ζωής και μεγαλύτερης ασφάλειας. Πρόκειται για μια μελέτη που στηρίζεται στην έρευνα και την ιστορική τεκμηρίωση, αφού ο συγγραφέας κατάφερε να διαρρήξει τη «σιωπή των πηγών», εμπόδιο που πολλές φορές στην κοινωνική ιστορία είναι μεγάλο, αν και όχι ανυπέρβλητο. Γιατί τα αρχεία έχουν καταστραφεί, ενώ άλλα έχουν απομακρυνθεί από τον χώρο παραγωγής τους, ή ακόμα γιατί οι φορείς τους είναι απρόθυμοι να δώσουν πληροφορίες για γεγονότα και καταστάσεις που δεν θέλουν να καταγραφούν στην ιστορική μνήμη του τόπου μας.
Ο συγγραφέας ανιχνεύει και παρακολουθεί, σχεδόν ημερολογιακά και ανά συνεδρίαση, τη δραστηριότητα του Εργατικού Κέντρου απευθείας από έγγραφα-τεκμήρια, ανατρέχοντας σε διαφορετικά αρχεία: όπως το ΕΛΙΑ για την περίοδο 1938-1971, το Αρχείο του Εργατικού Κέντρου για την περίοδο από το 1970 μέχρι σήμερα και το Αρχείο Ιστορίας των Συνδικάτων (ΑΡ.ΙΣΤΟ.Σ), προκειμένου να διερευνήσει όχι μόνο τις λειτουργίες και τις δραστηριότητες του Εργατικού Κέντρου Αρκαδίας αλλά και τη σχέση του με τον ανώτατο συνδικαλιστικό οργανισμό, την ΓΣΕΕ. Μια πλούσια πηγή πληροφοριών για τον αντίκτυπο των δραστηριοτήτων του Εργατικού Κέντρου στην τοπική κοινωνία αντλείται μέσα από τον Τύπο, από εφημερίδες που αντιπροσωπεύουν τις πολιτικές τάσεις της εποχής. Ενδεικτικό σημείο της θέλησης και της επιμονής του συγγραφέα για την τεκμηρίωση του έργου του αποτελεί η αξιοποίηση του προσωπικού αρχείου (έγγραφα και φωτογραφίες) των προέδρων του Εργατικού Κέντρου, Νικόλαου Κουτσουμπού (επί 22 συνεχή έτη, 1945-1967) και Κωνσταντίνου Κουτσουμπού (1971-1974), που κατείχε η κα Μιλένα Ηλιοπούλου, συγγενής του Κ. Κουτσουμπού εξ αίματος.
Το βιβλίο καλύπτει χρονικά όλες τις φάσεις ανάπτυξης και ωρίμανσης του Εργατικού Κέντρου: «ηρωική» εποχή 1928-1936, «φαιά» περίοδος του Μεταξά, κατοχική και εμφυλιοπολεμική εποχή (946-1949), εποχή της «ελεγχόμενης δημοκρατίας» της περιόδου 1950-1967. Ακολουθεί η περίοδος της δικτατορίας 1967-1974, την οποία μετά την «αποχουντοποίηση», στα 1974-1976, διαδέχθηκε η μακρά «μαρξιστική» περίοδος του Εργατικού Κέντρου, που διήρκεσε μέχρι το 1993. Από το 1993 και μετά, με κύρια την ευθύνη και τις κατευθύνσεις των συνδικαλιστικών παρατάξεων που αναφέρονται στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, το Εργατικό Κέντρο εισέρχεται στην παρούσα εποχή.
Προκειμένου να αποτιμηθεί η δράση και η λειτουργία του Εργατικού Κέντρου Τρίπολης και να σχολιασθούν όλες οι παράμετροι του συνδικαλιστικού κινήματος της Αρκαδίας, το βιβλίο κινείται σε τέσσερις άξονες. Ο πρώτος άξονας προσδιορίζει το χρόνο ίδρυσης του Εργατικού Κέντρου Τρίπολης και καταγράφει την ιστορία του, μέσα από τις αποφάσεις των Διοικητικών Συμβουλίων και των Γενικών Συνελεύσεων, τα συνέδρια που κατά καιρούς διεξήγαγε, και την παρέμβασή του στην κοινωνική ζωής της Αρκαδίας. Επισημαίνεται ότι οι κατά καιρούς ηγεσίες του το οδήγησαν στην ανοιχτή εξάρτηση και στην υπαγωγή του στην προώθηση πολιτικών αναγκών παρά συνδικαλιστικών αιτημάτων. Εδώ, θα πρέπει να σταθούμε σε δύο θητείες προέδρων που σηματοδότησαν περισσότερο τη δράση του, με διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, που προκαθορίζεται από τη διαφορετική ιδεολογία τους. Ο Νικόλαος Κουτσουμπός, πρόεδρος από το 1945 έως το 1967, συμβόλιζε τον «εργατοπατερικό συνδικαλισμό». Η λειτουργία του Εργατικού Κέντρου επί εποχής του υπόκεινται απολύτως στα προστάγματα της ΓΣΕΕ, η οποία σύμφωνα με τον καθηγητή Γ. Κουκουλέ, αποτελούσε ένα «ιδιότυπο εξάρτημα του κρατικού μηχανισμού», που αντανακλούσε την κυβερνητική πολιτική και ενσάρκωνε την προσπάθεια απόσπασης και οικειοποίησης ενός τμήματος του κρατικού μηχανισμού από την εργατική τάξη. Η προεδρία του Βαγγέλη Μπρούσκαρη, από το 1976 έως το 1991, και αυτή του Τάσου Παπαζαχαρία, μέχρι το 1993, εγκαινιάζουν μια πολιτική εξωστρέφειας του Εργατικού Κέντρου που ξεπερνούσε το τοπικό επίπεδο. Το Εργατικό Κέντρο οργανώνει και πρωτοστατεί σε εκδηλώσεις μαζικού πολιτικού χαρακτήρα, όπως ο εορτασμός στις 8 Μαρτίου της ημέρας της Γυναίκας, η Πορεία ειρήνης από την Κερασίτσα -τόπο καταγωγής του Γρηγόρη Λαμπράκη- στην Τρίπολη, ο εορτασμός της επετείου της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Εκδίδει ψηφίσματα υπέρ της εδραίωσης της ειρήνης στην περιοχή της Βαλκανικής και της εθνικής ανεξαρτησίας της Κύπρου. Τέλος, δίνει ένα δυναμικό παρόν στη Γένοβα τον Ιούλιο του 2001, συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις ενάντια στην παγκοσμιοποίηση.
Στον πρώτο άξονα της μελέτης εντάσσονται, επίσης, οι αγώνες και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων Αρκάδων για τη βελτίωση της θέσης τους. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, το Εργατικό Κέντρο αγωνίζεται για τη δημιουργία και την εξασφάλιση θέσεων εργασίας, γιατί η Αρκαδία μαστίζεται από την αστυφιλία προς την Αθήνα και από την υπερωκεάνιο μετανάστευση. Είναι αξιοσημείωτες οι προσπάθειες που έκανε το Εργατικό Κέντρο, από τη δεκαετία του 1950, και οι παρεμβάσεις του προς την Κυβέρνηση, αλλά και μέσω των Αρκάδων βουλευτών, για τη δημιουργία βιομηχανικών μονάδων επεξεργασίας γεωργικών προϊόντων. Μια πολύτιμη πηγή άντλησης στοιχείων για τους μελετητές-ερευνητές της κοινωνικής ιστορίας του τόπου μας είναι οι ενέργειες και κινητοποιήσεις κατά τη διάρκεια των έργων για την κατασκευή του υδροηλεκτρικού σταθμού Λάδωνος, που ξεκίνησαν στα 1950, όπου οι συνθήκες εργασίας των εγχώριων εργατών ήσαν άθλιες, αλλά και άνισες σε σχέση με τους ξένους (Ιταλούς εργοδηγούς και Δωδεκανήσιους εργάτες). Το ίδιο ισχύει και για τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στις επόμενες δεκαετίες, π.χ. στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη και στο κλωστοϋφαντήριο του Άστρους ΑΙΓΑΙΟΝ Α.Ε. Ιδιαίτερες αναφορές γίνονται στις ενέργειες για την απόκτηση μόνιμης στέγης του Εργατικού Κέντρου, στη δημιουργία τοπικών παραρτημάτων του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ και του Ελληνικού Ινστιτούτου για την Υγιεινή και την Ασφάλεια των Εργαζομένων.

Ο δεύτερος άξονας της μελέτης εστιάζεται στις προσπάθειες του Εργατικού Κέντρου και των σωματείων της δύναμής του, για την επίλυση ενός βασικού προβλήματος των εργατοϋπαλληλικών στρωμάτων: τη στέγαση, των συνήθως αθλίως στεγασμένων. Ο θεμέλιος λίθος της έναρξης των εργασιών για τη δημιουργία του πρώτου εργατικού συνοικισμού τέθηκε στα 1954 στην Τρίπολη. Αργότερα, στη δεκαετία του 1980, δημιουργήθηκαν εργατικοί οικισμοί στη Μεγαλόπολη και το Λεοντάρι, ενώ διεκδικούνται αντίστοιχοι στα Τρόπαια, το Άστρος και το Λεωνίδιο.
Ο τρίτος άξονας καταγράφει το ιστορικό της ίδρυσης του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην Τρίπολη, ως οργανισμού που παρέχει στους εργάτες και τους ιδιωτικούς υπαλλήλους ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και συνταξιοδοτική κάλυψη.
Ο τέταρτος άξονας ανιχνεύει την πορεία του ελληνικού κράτους, ενώ παρακολουθεί και συσχετίζει τις ενέργειες της ΓΣΕΕ με τις αντίστοιχες ενέργειες του Εργατικού Κέντρου Αρκαδίας.
Τέλος, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε στην άρτια επιμέλεια της έκδοσης, που βασίζεται στους όρους της επιστημονικής και αισθητικής δεοντολογίας.
Η έκδοση, που έχει καθαρά τεκμηριωτικό χαρακτήρα, θα αποτελέσει μια εργασία βάσης για τους ερευνητές της κοινωνικής ιστορίας και γενικότερα για τους κοινωνικούς επιστήμονες που θα θελήσουν να ιχνηλατήσουν νέα πεδία έρευνας, να αναλύσουν τα τεκμήρια και να αναζητήσουν νέα σημεία σύζευξης για τον οικονομικό και κοινωνικό μετασχηματισμό της Ελλάδας.

*Η Ζιζή Σαλίμπα είναι οικονομολόγος-ιστορικός
Εργατικό Κέντρο Αρκαδίας. 80 Χρόνια Αγώνες (1928-2008),

*από την εφημερίδα "Η ΑΥΓΗ"
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=539590

Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ:1960: ξενιτεύονταν οι εργάτες!!! 2010: ξενιτεύονται οι επιστήμονες!!!

Οι δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 είναι χαραγμένες στην μνήμη όλων των Ελλήνων, για τα δεινά και τις δυσκολίες που έζησαν. Ένα από αυτά τα άσχημα, ήταν η τεράστια μετανάστευση πολλών ελλήνων στο εξωτερικό. Αμερική, Αυστραλία, κλπ, ήταν οι προορισμοί. Οι προορισμοί των φτωχών, των ανέργων, των αδυνάτων της χώρας μας. Άδειασαν τα χωριά, χωρίστηκαν οι οικογένειες, χώρισαν οι αγαπημένοι, τα αδέρφια και αιτία ήταν η ανεργία, η φτώχεια και η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.


Τα χρόνια πέρασαν και οι Έλληνες βρήκαν τον βηματισμό τους μέσα στην χώρα τους. Πλέον δεν υπάρχει σχεδόν οικογένεια που να μην σπουδάσει τα παιδιά της, και μάλιστα με μεγάλο κόστος (φροντιστήρια κλπ) που όσο περνάει ο καιρός αρχίζει από τις μικρότερες ηλικίες (δημοτικού, γυμνασίου). Πλέον, παντού οι Έλληνες επιστήμονες ξεχωρίζουν και διακρίνονται.
Πενήντα χρόνια μετά, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο κύμα μεταναστών, αλλά αυτοί την φορά, σειρά έχουν οι απόφοιτοι Πανεπιστημίων, οι άνθρωποι που έχουν λαμπρές σπουδές και δεν μπορούν στο εσωτερικό της χώρας να εργαστούν και αν θέλετε να ακριβολογήσουμε δεν δύναται να έχουν τις αμοιβές που πρέπει να έχουν, με βάση τις σπουδές τους και αυτά που ξέρουν και προσφέρουν.
Πενήντα χρόνια πριν, οι ξένες χώρες δέχθηκαν τους απόφοιτους ή μη του Δημοτικού, ως εργάτες στα εργοστάσια, τώρα θα υποδεχθούν τους απόφοιτους Πανεπιστημίων, τους κατόχους μεταπτυχιακών τίτλων. Νέων ανθρώπων, που θα στερηθεί η Ελλάδα των επιστημονικών τους γνώσεων. Φεύγουν «καλά μυαλά» και αυτό σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία για την χώρα μας.
Βέβαια όλοι αναρωτιόμαστε, ποιος άραγε φταίει; Μήπως οι αιτίες είναι ίδιες με εκείνες των πριν πενήντα χρόνων; Μα τότε θα πούνε πολύ, προήρθαμε από πολέμους, από πολιτικές άσχημες καταστάσεις, κλπ. Τώρα όμως δεν συμβαίνουν τα ίδια; Μήπως όμως συμβαίνουν τα ίδια, αλλά με άλλη μορφή. Πλέον δεν προερχόμαστε από πόλεμο με όπλα, αλλά προερχόμαστε και βρισκόμαστε σε οικονομικό πόλεμο. Στην Ευρώπη που είμαστε μέλος στις αναπτυγμένες χώρες, δεν γίνονται πόλεμοι όπως παλαιότερα. Τώρα γίνονται οικονομικοί πόλεμοι, καθημερινοί που άλλοι τους καταλαβαίνουν πολύ και άλλοι λιγότερο ή και καθόλου. Το γιατί συμβαίνει αυτό, είναι εύκολο να το καταλάβουμε, διότι σε αυτόν τον πόλεμο κάποιοι είναι πολύ κερδισμένοι (άρα δεν κάνουν κουβέντα για πόλεμο) και οι περισσότεροι είναι χαμένοι (αυτοί τον καταλαβαίνουν για τα καλά).
Η μετανάστευση αποτελεί μονόδρομο για πολλούς συμπατριώτες μας, που σπούδασαν, που ειδικεύτηκαν στην επιστήμη τους, που είναι στελέχη επιχειρήσεων. Δυστυχώς, η χώρα μας δείχνει αδύνατη να τους κρατήσει. Έτσι η μετανάστευση των πενήντα χρόνων πίσω, με την τωρινή διαφαινόμενη μετανάστευση, μπορεί να έχουν διαφορετικές αιτίες ή όπως ανέφερα παραπάνω να έχουν διαφορά στο «είδος» των μεταναστών, έχουν όμως κοινό παρανομαστή: την απώλεια πολλών ανθρώπων που μπορούν να βοηθήσουν την πατρίδα μας. Και βέβαια και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν οι αιτίες (που ανέφερα παραπάνω) και οι αίτιοι. Στους αίτιους βέβαια, πρώτη θέση έχουν οι εκάστοτε «άρχοντες του τόπου» και οι αποφάσεις τους. Οι αποφάσεις τους, που βλέπουμε πως διαχρονικά μπορεί να αλλάζουν μορφή ή να παίρνονται υπό διαφορετικές συνθήκες (σήμερα άλλωστε έχουμε «πλήρη» δημοκρατία) αλλά πολλές φορές έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Και επειδή όπως λέει και ο λαός (και σοφά το λέει) «το ψάρι από την κεφαλή βρωμάει», πρέπει να αλλάξουν πολλά, από όλους, έτσι ώστε να σταματήσει η πορεία αυτή της χώρα μας…

Νικόλαος Δημ. Καβουρίνος
(γεννημένος στην Αυστραλία από Έλληνες μετανάστες)
Οικονομολόγος
* (Διευθύνων Σύμβουλος της Εταιρείας «NICK & ARGY RESIDENCE»
Εκδότης της τοπικής εφημερίδας «Τα Μαντάτα του Μπεζενίκου»
Ιδιοκτήτης και διαχειριστής της ιστοσελίδας www.vlaxerna.gr
Αντιπρόεδρος της αστικής Μη Κερδοσκοπικής εταιρείας «ΑΕΙ ΜΑΙΝΑΛΟΝ»)

**  ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ «ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» ΤΗΝ 06-06-2010

Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010

"Η Γορτυνία" του Τάκη Χ. Κανδηλώρου

    Καρύταινα από τον πάνω Μαχαλά (2010)  -  Φωτογραφία: Πέτρος Σ. Αϊβαλής


Ιστορία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ' ημάς


Τάκης Χ. Κανδηλώρου
Δρόμων, 2010
350 σελ.
ISBN 978-960-694-069-9,
Τιμή € 18,90
[Κυκλοφορεί]